Verslag sri lanka 26 januari 2006 tot en met 5 februari 2006

Femke, Anita en Eric

Samenvatting

Van 26 januari tot en met 5 februari zijn Eric, Anita en ik terug geweest naar Sri Lanka, het land dat we vorig jaar zo snel hebben moeten verlaten. Voor ons vertrek hebben we al overlegd met onze contactpersonen, Wimalakithi Thero, de monnik, en Keerthi Rathna, onze trouwe en hardwerkende chauffeur en regelaar, over wat voor projecten we zouden kunnen oppakken. We wilden graag iets doen voor de scholen en ziekenhuizen. We zijn de hele zuidkust afgereden en onderweg heel wat getroffen ziekenhuizen en scholen aan nieuwe materialen geholpen. Ook hebben we eerdere projecten bezocht en gezorgd voor kleine aanvullingen hierop, zoals een naaimachine.

Een wat groter project dat we zijn gestart is de herbouw van het ziekenhuisje van Habaraduwa. We zijn dus druk bezig geweest met het aanvragen van offertes en het maken van afspraken en het zo voordelig mogelijk inkopen van materialen. We hebben heel wat bereikt in een week tijd en de herbouw kan weldra starten!

Voor een uitgebreid verslag van dag-tot-dag of om wat foto’s te bekijken, scroll je naar beneden…

Donderdag 26 januari en vrijdag 27 januari

Donderdag om 13.00 uur vertrekken we richting Colombo. Wanneer we daar aankomen, is de nacht al aan ons voorbij gegaan en geven de klokken van Bandaraike airport 5.00 am aan. We worden opgehaald door Arundithi en haar man Lionel. Anita en Eric hebben haar vorig jaar ontmoet en sindsdien contact gehouden. We gaan met haar mee naar haar project in een dorpje bij Kurunegala waar kinderen gratis engelse les krijgen om hun kansen op een goede toekomst te vergroten. Anita en Eric hebben geld ingezameld voor een nieuw gebouw voor de lessen en hebben Engelse leesboekjes en schriftjes gekocht.

Alle kinderen waren aanwezig en stonden netjes in rijen opgesteld. We werden gezegend door de monniken en er volgden een aantal toespraken waar we niets van verstonden.

Zaterdag 28 januari

Om 13.00 uur komt Keerthi ons halen in Yakkala.

Onderweg stoppen we af en toe om foto’s te nemen. Het valt ons tegen hoeveel puin er nog ligt. Gelukkig wordt er wel veel gebouwd. We bezoeken Hikkaduwa, waar Anita en Eric vorig jaar hebben gedoken. De duikschool had heel wat schade, maar het personeel heeft het overleefd.

We besluiten in Galle te overnachten omdat ik (Femke) de stad nog niet heb bezocht.

De schade die we onderweg tegenkomen:

Zondag 29 januari

’s Ochtends bekijken we Galle. Om 12.00 uur komt Keerthi ons ophalen.

We besluiten in Ananda guesthouse aan het Koggala lake te overnachten.

Na een kopje thee bezoeken we Wimalakithi voor overleg over de projecten die we willen gaan uitvoeren. Wimalakithi Thero heeft al heel wat voorwerk gedaan dus we kunnen direct beginnen.

We bezoeken de tempel en de heuvel waar we vorig jaar 2 dagen hebben doorgebracht.

Dan bezoeken we het Koggala Beach Hotel, waar het personeel ons nog herkent en meteen de kamer weet aan te wijzen waar Willem en ik vorig jaar verbleven. Er zit een Duits echtpaar in maar ik mag er wel wat foto’s van maken.

Hotelkamer van Willem en mij in Koggala Beach Hotel:

Voor:

Na:

ß visser voor wie we deze boot eerder hebben aangeschaft. Hij wordt goed gebruikt!

We gaan nog even langs de garnalenvisser, die we een katamaran hebben geschonken. Hij was net aan het vissen. Eric helpt hem een handje.

Maandag 30 januari

Vandaag een strak schema van busje in busje uit.

We bezoeken eerst de twee kleuterscholen van Koggala: we bespreken onze plannen met de kleuterjuf. De kinderen spelen met lege shampooflessen, dus ideeën genoeg.

We willen de kinderen ieder een spaarrekening met 1000 rupees (zo’n 8 euro) geven die zij op hun 18^e mogen openen. Nadat we eea hebben doorgesproken op de scholen, gaan we naar de bank voor een toelichting op de rekeningen en voor de benodigde formulieren.

Links: de kinderen van de kleuterschool spelen met lege flessen en zand.

Dan bezoeken we het ziekenhuis van Koggala, waar Anita en Femke vorig jaar zijn behandeld. De staat van het ziekenhuis is nogal armoedig.

ß

Dan bezoeken we de basisschool van Koggala, die ook zwaar getroffen is door de tsunami. Deze school blijkt al heel wat hulp te hebben gehad. De gebouwen staan weer overeind of zijn vervangen door noodgebouwen. De school heeft nog een aantal wensen qua materiaal. We besluiten de school wat te geven maar de schoolmaterialen vooral te bewaren voor andere scholen langs de kust die nog niet zoveel hulp hebben gehad.

Dan bezoeken we de polikliniek, die zoals al eerder duidelijk is geworden, structureel te kampen heeft met een tekort aan medicijnen. We zien dat de eerder geschonken koelkast goed dienst doet aan de altijd drukke balie waar patienten voor medicijnen komen. Het gebouw is volledig verwoest door de tsunami en er is nog niks herbouwd. Het personeel zegt ons echter dat het Rode Kruis hun gebouw binnenkort gaat renoveren. We hopen het maar, want ondertussen wordt maar een kamer gebruikt om patiënten te onderzoeken. Onder het oog van de vele wachtenden, zo’n 50 a 80, worden drie patiënten in een kamer onderzocht.

Thuis zullen we contact opnemen met het Rode Kruis om te achterhalen wat de plannen zijn voor deze polikliniek en anders wordt dit ons volgende project…

We rijden naar Galle om daar alle benodigdheden voor de schooltjes en ziekenhuizen te kopen. Onderweg bezoeken we Unawatuna diving centre waar Willem en ik vorig jaar gedoken hebben. We informeren naar hun situatie. Het personeel heeft het overleefd, het gebouw was behoorlijk beschadigd maar inmiddels herbouwd. De boten zijn ze kwijt.

In Galle halen we schoolartikelen, medicijnen en sluiten we deals voor matrassen en lakens.

’ s Avonds eten we bij Keerthi en Renuka. Shaktini is jarig en ook Ravisha viert haar verjaardag. Ze is een paar weken geleden 1 jaar geworden.

Dinsdag 31 januari

Vandaag alweer een drukke dag. ’ s Ochtends legt Keerthi de ouders en leidster uit hoe het werkt met de spaarbankboekjes: de ouders moeten formulieren invullen en geboortecertificaten laten zien bij de bank.

Dan delen we de medicijnen uit aan de dorpelingen (medicijnen zijn vaak niet op voorraad, waardoor mensen de keuze hebben om er of voor te betalen of te wachten totdat het ziekenhuis ze weer op voorraad heeft. De recepten zijn vaak enkele maanden oud). Er is ook een man die alvleesklierkanker heeft en de deuren langs moet om geld in te zamelen voor zijn operatie. We geven hem 3000 rupees.

Dan weer naar de bank om het geld alvast af te geven, zodat de bankemployee het geld kan matchen met de aanvragen die zij binnenkrijgt.

We rijden intussen naar de polikliniek om de gevraagde medicijnen af te leveren.

Dan delen we de gevraagde materialen uit aan de basisschool.

Na de lunch bezoeken we Sandyia. Het huis van haar en haar ouders is flink beschadigd door de tsunami. Ze hebben het al weer aardig opgebouwd maar ze vraagt nog een naaimachine, die ze is kwijt geraakt.

Dan weer naar Galle voor wederom medicijnen, kussens en slopen voor het ziekenhuis, schoonmaakspullen voor het ziekenhuis en een fototoestel voor Keerthi om de voortgang van de renovatie van het ziekenhuis mee vast te leggen wanneer wij terug in Nederland zijn.

’s Avonds overleggen we met de carpenter, plumber en painter over de offertes. Deze blijken nog niet concreet genoeg te zijn. We spreken af dat zij vrijdagavond de precieze prijzen en werkuren op papier zetten en we dan alles nog een keer doorspreken.

Woensdag 1 februari

8.00 uur zijn we bij Keerthi om weer medicijnen uit te delen aan dorpelingen.

Dan naar de bank om de spaarbankboekjes op te halen.

Eerst naar de kleuterscholen om de boekjes uit te delen:

We nemen afscheid van de kids en rijden langs de polikliniek en het ziekenhuis om weer spullen af te geven en vervolgafspraken te maken.

Dan begint onze vakantie. We rijden eerst naar de plek waar Anita en Eric (en Femke en Koen) van de weg zijn geraakt met hun busje, toen ze op weg waren naar Yala West Park. De schade aan die kuststrook (zuiden van Koggala) is aanzienlijk geweest. De huizen zijn een behoorlijk stuk landinwaarts volledig verwoest. Wel is daar al gestart met herbouw.

In dit gebied hebben we in eerdere bezoeken van de stichting de huizen voorzien van meubels (tafel, stoelen, bed, zie eerder verslag van Hugo en Marjan). We bezoeken deze huizen met ‘onze’ meubels en besluiten nog enkele mensen in dit gebied te helpen die net buiten de boot zijn gevallen.

We bezoeken Matara, eveneens zwaar getroffen. Hier zijn ook veel doden gevallen omdat het die dag marktdag was.

’s Avonds slapen we in het Lake side hotel te Tissamaharama, waar Marcel en Harold zaten op het moment van de tsunami.

Donderdag 2 februari

Vandaag bezoeken we Yala West park en we zien een ZWARTE BEER.

In Yala West Park staat een mooi monument voor de slachtoffers die hier zijn gevallen.

Het park ligt ook aan zee. De dieren hebben hun instinct gevolgd en waren allemaal op tijd het binnenland in gevlucht, maar helaas zijn er veel toeristen en lokale bevolking die op dat moment in het hotel op het strand waren omgekomen.

Vrijdag 3 februari

We rijden terug richting Koggala. Onderweg bezoeken we twee ziekenhuizen en twee scholen die getroffen zijn door de tsunami. We geven hen de vooraf ingekochte materialen.

ß De leerlingen hebben nog altijd les in noodgebouwen.

Zaterdag 4 februari

De laatste dag moeten we nog veel regelen. We hebben voor de laatste keer overleg over de offertes voor de herbouw van het ziekenhuisje, over hoe we de werkzaamheden gaan controleren en over de betalingen en termijnen.

Dan overleggen we met de ziekenhuisdirectie over de wensen rondom de renovatie.

Voor we naar Colombo rijden, hebben we nog even tijd om afscheid te nemen van iedereen, om het weeshuis van Marja van Leeuwen te bezoeken en om Stichting Hellabeem te bezoeken, die we namens de stichting een donatie hebben gedaan.

Tenslotte bezoeken we nog een man die een verzoek heeft gedaan voor een nieuwe bakstenen-machine. Zijn huis is verwoest en ook zijn materialen om bakstenen te bouwen. We schuiven deze vraag door naar een volgend bezoek, want hebben te weinig tijd om dit geval te onderzoeken. We beloven de man erop terug te komen.

Onderweg stoppen we nog een aantal keren bij monumenten.

’s Avonds weet Keerthi een heerlijke eettent. We krijgen bitterballen, mmmmm.

Om 22.00 uur komen we aan in het hotel. Over zes uur moeten we alweer opstaan….

Zondag 5 februari

Om 04.00 uur staan we op. We gaan nu echt naar huis en moeten afscheid nemen van Sri Lanka.

Of toch niet… het vliegtuig is overbooked. Ik mag doorlopen, maar voor Eric en Anita, die nog een weekje Malediven hebben geboekt, is het tot op het laatste moment onzeker of ze mee mogen.

Om 7.00 uur zitten we toch alledrie in het vliegtuig. Ik blijk niet op de beste plek te zitten want binnen een uur heeft de man naast me alles ondergekotst.

We kunnen ook nooit eens normaal vertrekken uit dit land….

Maar we gaan weg met een goed gevoel, dat we toch weer heel wat hebben kunnen doen voor de mensen van Koggala.