Ronne Geelen

Momenteel werkzaam als Facility Manager
Lekker een weekje relaxen...

Ik rek me uit in het hotelbed. Lekker lang geslapen en weer uitgerust van de reis vanuit Nederland per vliegtuig en bus naar Koggala. Dit heb ik verdiend, hier ben ik aan toe; een weekje in verweggiestan met de warmte, zon en zee, palmbomen, een drankje, een boek en relaxen maar!
Wat zal ik doen? Zoals gewoonlijk eerst een verkwikkende duik in de zee en dan ontbijten? Of toch eerst de kat (en de plaatselijke gewoonten) uit de boom kijken en gaan ontbijten? Eerst ontbijten is waar ik voor kies.

Als ik in de richting van het restaurant loop, zweven allerlei heerlijke geuren mijn neus binnen. Ik ruik koffie en gebakken ei, een zweem van toast en iets kruidigs. Ja, ik heb zin in een ontbijt.

Er heerst een relaxte sfeer in het restaurant. Gasten scharrelen langs het buffet, maken een praatje met de kok die eieren bakt, tanken een kop koffie of thee en geroezemoes klinkt.
Dan een kreet van opwinding. “Kijk nou! Het zwembad stroomt over! Moet je kijken!” Vervelend, denk ik, er gaat vast tijd en moeite mee gepaard voordat het zwembad weer te gebruiken is.
De gasten bij het buffet hebben zicht op het zwembad en een lacherige, hilarische opwinding begint te ontstaan. Ook enkele gasten aan de tafeltjes staan op om te kijken.
Dan nieuwe kreten van buiten, deze keer gelijktijdig ook van binnen. Ik zie mensen via trapjes naar boven rennen en hoor lawaai; een golf heeft nu het zwembad overspoeld, de opwinding wordt groter en hier en daar wordt gelachen over de mensen die net niet met droge kleding naar het restaurant rennen. Nou, volgens mij moet toch maar eens gaan kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is. Ik laat mijn thee staan en loop naar het raam.

Het volgende moment dreunt het hele restaurant van een enorme golf die breekt tegen de muur van het gebouw. Ik voel het, ik hoor... en dan zie ik het ook!
Door de enorme smak van wat kennelijk een enorme hoeveelheid water is, spat die hoeveelheid uiteen in de enige richting die mogelijk is; omhoog!
Wat is dit? Wat gebeurt er?
Door de wijd openstaande ramen komt veel van het water naar binnen. De kok die aan de zeezijde staat te kokkerellen, ziet zijn ingrediënten doorweekt raken en ook hijzelf houdt er een nat pak aan over.
Een volgende dreun met hoog opspattend water laat zich voelen, horen en zien, sterker dan de vorige. Opspattend? Ik kan het beter “ontploffend” noemen!
En weer volgt er één!
En nóg één!
En.... Ik weet het niet, ik tel niet ...

Er komt geen dreun...
Geen overweldigend lawaai van het brekende water...
Geen zwembad vol water door de ramen...

Ik zie gasten uit het restaurant weglopen; ja, het meeste eten is doorweekt en niet meer te gebruiken. Aan mijn tafeltje drink ik mijn thee en bekijk van een afstandje hoe één van de koks toch een poging doet om een eitje te bakken voor enkele gasten.
Nee, hier zitten achter mijn kop thee voelt niet goed. Ik moet toch eens gaan rondkijken wat er nu eigenlijk aan de hand is. En dat denken meer mensen.
We zien water, veel water, maar ook stukken van palmbomen, strandstoelen, bloedsporen van in meegesleurd glas getrapte blote voeten, een modderpoel met een stoel als zwembad, een ravage.
Maar dan zie ik mensen. Mensen met bezorgde gezichten, mensen met paniek in hun hele houding, mensen die huilen en mensen die keer op keer een naam roepen...

Dit is niet goed...
"Zal ik eerst een duik in de zee nemen, of toch eerst gaan ontbijten?" Was het toeval? Was het geluk? Of toch dat engeltje op mijn schouder? Karma? Wie zal het zeggen?