Stichting Lotusbloem contact informatie

E-mail:
info@koggala.nl

Postadres:
Stichting Lotusbloem
Herengracht 122
1015 BT Amsterdam

Sander van Hulsenbeek (bedrijfsjurist) en Ger Rolsma(socioloog) waren voor de tweede keer in Koggala aan de Zuidkust van Sri Lanka. Hun twee- weken verblijf rond kerst 2003 vonden ze heerlijk. Ze hadden een aantal vissers ontmoet en waren al bij hen thuis geweest. En veel foto's geschoten(http://www.vanhulsenbeek.com/Lanka/index.htm). Ook hadden ze al een trip naar Galle en Kandy gemaakt. Voor deze keer zaten de Noordelijke Koningssteden in de planning.

Vlak na thuiskomst op 28 december plaatsten ze het volgende stukje op Planet Internet:

‘Wij waren zaterdagmiddag 25/12 aangekomen in het Koggala Beach Hotel. Zondagmorgen sliepen we tot 09:05 uur. Stonden op en gingen ontbijten. Enkele minuten later zei Ger, die bij her raam van het restaurant stond: wat is dat een grote golf. En nog een! Iedereen liep naar het raam en de zee was al twee meter hoger dan normaal. Over die hogere zee liepen de normale 1,5 meter hoge rollers. Minder dan een minuut later sloeg de zee in het zwembad, daarna er over en toen nog hoger. Schatting 7 tot 8 meter boven normaal niveau. Ik dacht: dat is een tsunami, de eerste voor mij, en ook de laatste. Gelukkig was de zee toen op zijn hoogtepunt. Het duurde enige tijd voor het water weg liep.

Ik ben naar de kamer op de begane grond gelopen. Die lag lager dan het zwembad, en was geheel verwoest. Voormuur en ruiten ingedrukt, nog wat rommel en stukjes van de bedden. Verder niets. De hotelstaf heeft ons, ongeveer 100 personen, samen met een politieagent die de hele tijd bij ons bleef, naar een nabijgelegen klooster op een heuveltje gestuurd, en met behulp van de monnikken van het klooster, van water en eten voorzien, anderhalve dag lang. Toen uiteindelijk op 27/12 om 18:00 de bus kwam van Arke/Tui waren alle eten en het water bijna op. Wij zijn onze kennissen in de omgeving niet gaan opzoeken, want we waren daar niet op z’n plaats geweest. Wij mochten overigens niet rondlopen van de politie. Door het duister op de weg naar Colombo zagen we niet veel, maar wat we zagen was vreselijk. Hele dorpen plat/leeg. Kilometers huizen: alleen twee muren en een plafond, muur zeekant en muur landkant weg. Leeg. Wat er met de mensen is gebeurd, onze kennissen onder de steltvissers bijvoorbeeld, ik vrees het ergste. De verzorging door de reisorganisaties en de reis terug was exemplarisch. Klasse. Je voelde je schuldig door de luxe waarin je verkeerde. We gaan volgend jaar terug [naar Sri Lanka en Koggala]. Toen ik dat de dame bij de incheckbalie op het vliegveld zei, brak ze in tranen uit.’